سیستم های نظارت تلويزيوني (CCTV) مخفف عبارت  Closed-circuit television  می باشد.
سیستم های نظارت تلویزیونی مدار بسته (CCTV) به تکنولوژی استفاده از دوربین های ویدئویی برای انتقال سیگنال به یک مکان خاص جهت مشاهده و نظارت افراد محدود گفته می شود.این سیستم ها از این جهت که سیگنالها بصورت آشکارا منتقل نمی گردد با سیستم های پخش تلویزیونی (broadcast television) متفاوت می باشد اگر چه ممکن است از سیستم نقطه به نقطه (P2P) یا نقطه به چند نقطه ای (point to multipoint) ویا لینک های وایرلس مش در آن بکار گرفته شود. اگر چه تقریبا تمام دوربین های تصویری متناسب با این تعریف، بیشتر برای نظارت در مناطقی که ممکن است نیاز به نظارت داشته باشد مانند بانک ها، طلا فروشی ها، فرودگاه ها، تأسیسات نظامی، و فروشگاه ها استفاده می شود ولی  Videotelephony به ندرت به نام CCTV  شناخته می شود.
سیستم دوربین مدار بسته  (CCTV) برای اولین بار توسط شرکت  زیمنس در سال 1942 برای مشاهده پرتاب موشک های V-2 در Peenemünde آلمان نصب شد و مهندس معروف آلمانی بنام والتر بروخ مسئول طراحی ، نصب و راه اندازی سیستم بود.
اولین سیستم تلویزیون مدار بسته (CCTV) تجاری در ایالات متحده آمریکا و در سال 1949 بنام Vericon مورد بهره برداری  قرار گرفت.
سامانه‌های آنالوگ که براساس سیگنال پیوسته کار می‌کنند، نسبت به سیستم‌های دیجیتال از قدمت بیشتری برخوردارند. اجزای اصلی یک سیستم مداربسته را، دوربین مداربسته آنالوگ، مانیتور، دی وی آر، وی‌سی‌آر (ویدئوی مخصوص ضبط تصاویر)، سوئیچرهای دستی و اتوماتیک(برای انتخاب دستی یا خودکار دوربین)، پن و تیلت‌ها (موتورهای حرکت دهنده دوربین)، مالتی‌پلکسرها یا کوادها(برای تبدیل یک مانیتور به چندین مانیتور) و کابلهای کواکسیال(دارای مغزی و شیلد) تشکیل می‌دهند. هزینه ضبط تصاویر در این سیستم‌ها (بعلت نیاز به نوارهای ویدئویی و قیمت بسیار بالای وی‌سی‌آر) بسیار بیشتر از سیستم‌های دیجیتال است.

CCTV